Starf Sólheima byggir á grunni sem Sesselja Hreindís Sigmundsdóttir lagði, grunni sem mótaður er af íslenskum veruleika í byrjun 20. aldar, mannspeki Rudolf Steiner og kristilegum gildum.  Hugmyndafræði Dr. Karls König og Global Eco-village Network og nálganir Järna í Svíþjóð eru meðal þeirra þátta sem einnig hafa áhrif á hugmyndafræði Sólheima í dag.  Dr. König, eins og Sesselja, lagði ríka áherslu á að fólk með sérþarfir deildi jöfnum kjörum með öðru fólki í leik sem starfi. 

Kjarni hugmyndafræði Sólheima er hinn sami og lagt var upp með þann 5. júlí 1930 – að veita einstaklingum tækifæri.  Sólheimar skapa hverjum einstaklingi sem þar býr tækifæri til að vaxa, þroskast og að vera nauðsynlegur og virkur þátttakandi í samfélaginu. 

Það hefur alla tíð verið mjög breytilegt hverjir hafa haft mesta þörf fyrir að nýta þau tækifæri sem Sólheimar hafa upp á að bjóða.  Svo mun alla tíð verða. 

Það er jafn brýnt nú eins og það var árið 1931 að skoða samfélagið sem við búum í og hlusta eftir hverjir það eru sem mesta þörf hafa fyrir tækifæri á Sólheimum.

Tækifæri skulu boðin til nýrra hópa og einstaklinga sem annars staðar fá ekki sambærileg tækifæri.  Styrkur samfélagsins að Sólheimum felst í fjölbreytni ekki einhæfni.

Forsendan er þó ætíð að þjónustuþegar séu ekki meirihluti íbúa heldur þvert á móti minnihluti af heildarfjöld íbúa í byggðahverfinu. 

Fatlaðir munu ávallt vera þungamiðja samfélagsins að Sólheimum.  Með meiri blöndun getur hinn fatlaði einstaklingur í auknum mæli orðið meira gefandi og leiðbeinandi í sínu eigin samfélagi.

Hugtakið sem best lýsir Sólheimum er “öfug blöndun” þ.e. blöndun þar sem samfélagið er byggt upp með þarfir “hins fatlaða / þess sem er að fá tækifæri” að leiðarljósi og hinn “ófatlaði” lagar sig að því samfélagi.  Þetta er hið gagnstæða við “hefðbundna” blöndun.